The 11th Line

เขียน : โจเซ่ วาสคอนเซลอส

แปล : สมบัติ เครือทอง

ราคาปก : 98 บาท (ครั้งที่ 4 เมษายน 2541)

ISBN  974-230-688-5

สำนักพิมพ์ ประพันธ์สาส์น

ใครคนนึงเคยบอกกับผมว่า “ใครเอาหนังสือแบบนี้มาเป็นหนังสืออ่านนอกเวลา มันโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็ก” แต่ เซเซ่บอกว่า “เพียงแค่เลิกรักเขา แล้ววันนึงเขาก็จะตาย”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

1.) โครงการดีๆสนุกๆ “ห้องสมุดสุดปลายจมูก” http://www.facebook.com/LibraryAtYourNoseTip

2.) แวะอ่านความคิดของผม http://thelastquestion.exteen.com/20110820/entry

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 สมัยผมเด็กๆ ผมจำได้ว่ามีละครตอนเย็น เรื่องต้นส้มแสนรัก

ตอนนั้นผมรู้สึกเป็นละครที่น่ารำคาญ

เพราะตอนเด็กๆผมก็เหมือนเด็กผู้ชายทั่วไป

จะชอบดูพวกยอดมนุษย์ เอาสุดเด็ดสมัยนั้น

คือ ขบวนการห้ามนุษย์ไฟฟ้า

พอมาได้ยินชื่อต้นส้มแสนรักแล้วมันเป็นละครรกจอเหลือเกิน

ผมไม่เคยสนใจหนังสือเล่มนี้เลย

จนถึงสมัยที่เริ่มทำงานเเละเพื่อนที่สนิทกันมากตั้งแต่สมัยอยู่เตรียมอุดม ซื้อมาให้อ่าน 

ผมจำได้ว่าขณะที่ผมอ่านตอนนั่งรถเมล์มาทำงาน

ผมน้ำตาไหลออกมาตอนลุกเดินลงรถเมล์ 

คงมีใครคิดว่าไอ้นี่แม่งโดนสาวหักอกมาแน่

แต่เปล่าเลย

ไอ้เด็กผู้ชายเกเรที่จิตใจงดงามในเรื่องนี้นั่นเองที่เรียกน้ำตาผม

และถ้าวันหนึ่งคุณกับผมได้เจอกัน

แล้วคุณถามผมว่า อยากจะเริ่มอ่านหนังสือสักเล่ม อ่านเล่มไหนดี

หนึ่งใน 3 เล่มแรกที่ผมจะแนะนำคุณ ต้องเป็น

“ต้นส้มแสนรัก” แน่นอน

หนังสือเป็นเรื่องของเด็กชายชื่อ Zeze

ซึ่งเกิดในครอบครัวที่ยากจน โดยมีฉากเป็นสลัมในเซาเปาโล

Zeze เป็นเด็กที่ชอบสร้างความปั่นป่วนให้กับทุกคนใกล้และไกลตัว

แต่ก็เป็นเด็กที่ฉลาด และจิตใจดีมาก

เพียงเเต่นิสัยดื้อซนทำให้เป็นปีศาจของใครต่อใคร

ในเรื่อง Zeze ต้องผ่านความทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถูกทำโทษเจียนตาย และ ต้องเจอกับความสะเทือนใจเกินกว่าเด็กคนหนึ่งจะรับได้ 

คำ classic คำนึงในหนังสือที่ถูกเอามาพูดถึงกัน

คือ คำว่า 'The Coming of Age' ลองไปอ่านเอาเองครับว่ามันคืออะไร

ท่อนหนึ่งที่ทำให้ผมเศร้าทุกครั้งที่อ่าน

คือในวันคริสต์มาส วันที่เด็กทุกคนจะตื่นมากับความหวังที่จะเห็นว่า

ซานตา เอาของขวัญมาใส่ถุงเท้าไว้

แต่เมื่อเซเซ่ ตื่นมาไม่เจอของขวัญ

และพูดว่า "มีพ่อจนๆมันแย่แบบนี้นี่เอง"

แล้วก็หันไปเจอพ่ออยู่ตรงนั้น 

และเหตุการณ์ต่อจากนั้น ...

ช่างมันเถอะครับ ถ้าคุณไม่อยากไปหาอ่านดู

สำหรับฉบับภาษาอังกฤษ ของต้นส้มแสนรัก

เป็นหนังสือเล่มนึงที่หายากมาก และน่าจะไม่ได้พิมพ์มานานแล้ว

แต่แฟนที่น่ารักของผมก็เพียรไปหาบน internet จนหามาให้ผมจนได้

ตอนนี้เธอก็ไม่ได้เป็นแค่แฟนแล้วหละครับ

ส่วนภาษาไทยมีขายอยู่หลาย version

บาง version แปลออกมาเป็น 2 เล่มภาคหนึ่งและสอง

บาง version ก็เเปลออกมาเป็นเล่มเดียว 

ลองอ่านดูครับ ไม่รัก Zeze ผมให้ตบกระบาลเลยเอ้า 

****************************************************

"The age of reason?"

"It's well that you remember. Then a remarkable thing happens.

Your thought grow, grow and take charge of your head and your heart.

They live in your eyes and in everything that is a part of your life"

"I know. And the little bird?"

"The little bird was made by God to help little children find out about things.

Then when the child doesn't need it any more, he gives the little bird back to God.

And God puts it in another intelligent little boy like you. Isn't it nice?"

I laughed happily because I was having a "thought".

"It is. Now I'm going."

"And the tostao?"

"Not today. I'm very busy

***************************************************** 

"Wait a bit. I want to speak to you, Zeze'."

She kept straighthening out her purse endlessly.

You could see she didn't want to talk to me and was seeking courage

among her things. Finally she decided.

"Godofredo told me something very ugly about you, Zeze'. Is it true?"

I nodded my head affirmatively.

"About the flowers? Yes,ma'am, it is."

"How do you do it?"

"I get up earlier and go by the garden at Serginho's house.

When the gate is propped open, I go in fast and steal flower.

But they have so many that you can't tell it's gone."

"Yes. But that isn't right. You shouldn't do it any more.

It's not stealing, but it is filching."

"No, it isn't, Dona Cecilia. Isn't the world God's?

Isn't everything in the world God's? Then the flowers are God's too...."

She was surprised to the logic.

"That's only way I could get them, teacher.

At home we don't have a garden. Flowers cost money.

I didn't want your table to always have an empty cup."

She swallowed dryly.

"Once in a while you give me money to buy a stuffed cruller, don't you?"

"I could give you every day, but you disappear...."

"I couldn't accept it every day."

"Why?"

"Because there are other poor boys who don't bring a snack."

She took a handerchief and surreptitiously wiped her eyes.

"Didn't you see Corujinha?"

"Who is Corujinha?"

"The little black girl about my size whose mother rolls her hair in little ringlets

and ties when with string."

"I know her. Dorotilia."

"That's her, yes, ma'am. Dorotilia is poorer than I am.

And the other girl don't like to play with her because she's black and too poor.

So she always stays in the corner. I divide the cruller you give me with her."

This time she kept the handkerchief at her nose a long time.

"Sometimes, instead of giving it to me, you could give it to her.

Her mother washes clothes and has eleven children.

They are all still small.

Every Saturday Dindinha, my grandmother, gives them some beans

and rice to help out.

And I share my cruller because Mama taught us to share what we have

with those who are even poorer."

The tear were flowing.

"I didn't mean to make you cry.

I promise I won't steal any more flowers and I'm going to be an even better student."

"It's not that, Zeze. Come here"....

- ทิ้งร่องรอยไว้บน ดวงดาวสุดรักดวงที่ 11 บ้างนะครับ -

ปล. Entry นี้คัดลอกจาก entry หมายเลข 3 ของผม โดยผมเอามาเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าไม่มีหนังสือแนะนำ แต่ผมรักหนังสือเรื่องนี้เหลือเกิน